Het verhaal van Danny van Basten

Senior verpleegkundige spoedeisende hulp St. Antonius Ziekenhuis, Wijk bij Duurstede

Ik ben naast verpleegkundige ook aandachtsfunctionaris voor de aanpak van/omgang met Chemisch Biologisch Radiologisch Nucleair besmette patiënten. In het ziekenhuis ben ik verantwoordelijk voor het rampen opvangplan voor de spoedeisende hulp en draag ik bij aan het maken van protocollen en scholing en zorg voor benodigde bijzondere materialen.

‘Mister Corona’

Ik meldde eind januari (al) dat er voorbereidingen getroffen moesten worden i.v.m. het opkomende ‘Wuhan virus’. Ik werd op de spoedeisende hulp al snel ‘Mister Corona’ genoemd. In de afgelopen 8 weken heb ik in het ziekenhuis actief bijgedragen aan de voorbereidingen en het ‘coronaproof maken’ van de Spoedeisende hulp. We hadden de boel in ons ziekenhuis vrij snel op orde. Bij de ingang plaatsten we een zogenaamde triagetent. Hierin werden alle coronaverdachte patiënten ontvangen, gediagnostiseerd en de urgentie van behandeling bepaald. Deze manier van werken zorgde ervoor dat wij niet een overloop kregen op de spoedeisende hulp zelf.  Ambulances wisten het Antonius Ziekenhuis snel te vinden. Waardoor wij in de beginfase van de uitbraak relatief veel patiënten binnen kregen.

'Samen sterk! is het motto’

We hebben echt gebuffeld! Ik werkte eenmaal 11 dagen achter elkaar, gemiddeld 12 uur per dag in het ziekenhuis. De sfeer was en is enorm goed! De saamhorigheid op de afdeling en in het ziekenhuis is groot. Collega’s wilden en willen er allemaal tegen vechten. ‘Samen sterk! is het motto’. De waardering vanuit de samenleving was en is hartverwarmend. We kregen soms eten, cadeautjes en natuurlijk de aandacht voor de deur en op tv. Dit is zo bijzonder! 
Onze eigen veiligheid stond en staat hoog in het vaandel. Wij hadden gelukkig voldoende beschermende middelen. Ik had al eerder een extra verzameling  beschermingsmiddelen opgeborgen … Tja, je moet vooruitkijken hè! 

Vooruitkijken en waakzaam zijn

Van 1993 tot 2008 was ik beroepsmilitair. Ik ben opgeleid bij Defensie en heb in 1995 gediend in Bosnië, als hospic. In 2001 kwam ik uit de parate eenheid en werkte ik als burger in het Militair Revalidatiecentrum in Doorn. Mijn verpleegkundige opleiding rondde ik af in 2006. Ik vind het een prachtig vak en kan er absoluut mijn ei in kwijt! In mijn defensietijd heb ik geleerd om zeer geordend en gedisciplineerd te werken, samen te werken en om te buffelen. Ik heb geleerd om vooruit te kijken en altijd waakzaam te zijn. Ik sta niet graag voor verrassingen en pak snel de leiding, werk graag proactief. Nu in coronatijd komt dit alles zeer goed van pas! Ik voel me op de eerste hulp als een vis in het water! Tuurlijk voelde ik soms stress en angst, maar ik voelde ook controle. We hadden het echt goed voor elkaar met elkaar! 

De triagetent is nu gesloten. We zitten in een volgende fase. Het is nu belangrijk om het virus serieus te blijven nemen. Het is gewoon geen eenvoudig griepje. Ik ben soms best bang dat de maatschappij niet voldoende ziet hoe desastreus en niet discriminerend het virus is. Als ik in de Jumbo loop, dan verbaast het me echt hoe gemakkelijk mensen de regels interpreteren. Het is wachten op een vaccin en een middel dat geneest. Zolang dit er niet is, zal het virus ons allemaal blijven beperken. Het zal invloed houden op de manier van werken in het ziekenhuis met daarbij de vraag: ‘Komt er een tweede golf?’

Er zijn tot nu toe ongeveer 10 eerste hulp collega’s besmet geraakt met het coronavirus. Eentje, tevens een goede vriend, is heel ziek geweest. Ik ben af en toe best angstig geweest. Bang om zelf ziek te worden, om mensen te verliezen en  … mijn gezin is toch extra kwetsbaar. Ik ben ook een keer getest op corona i.v.m. keelpijn. Gelukkig was de test negatief!

Tijd voor mijn gezin

Deze week ben ik verplicht vrij om bij te tanken, om op te laden voor ‘een volgend hoofdstuk’. Thuis hebben we een minivakantie georganiseerd van 3 dagen; logerend in de woonkamer met het hele gezin, op matrasjes als in een klein appartement. Filmpjes kijken, Hello Fresh bestellen en lekker samen bijkletsen. Oftewel ‘qualitytime met het gezin’. Tenslotte hadden we op Cyprus kunnen zitten deze meivakantie. We hadden wel even wat in te halen na de supervolle werkweken, waarin de kinderen mij nauwelijks zagen. Bovendien was het hele gezin extra belast, omdat we een zogenaamd ‘hoog risico gezin’ vormen. Kortom: het was tijd voor tijd voor elkaar!

Ik kijk ernaar uit om met vrienden een biertje te drinken en naar een festival te gaan. We hebben Spanje geboekt, maar hoogstwaarschijnlijk gaan we er niet heen deze zomer.

Voor mij heeft corona toch een associatie met ‘oorlog’. Waarom? Omdat de aanpak op de eerste hulp een uitdaging was, zoals ik deze kende vanuit mijn legertijd. Het is een vijand waardoor we ‘out of the box’ moeten denken en doen, roeien met de riemen die we hadden, gezamenlijk aanpakken en overwinnen! Ook hier gold ‘positieve energie omzetten in doelgerichte acties’. 

Danny van Basten