Het verhaal van John Naber

Postcommandant Brandweer, Wijk bij Duurstede

Als postcommandant was er in het begin van de coronacrisis veel te regelen. De Veiligheidsregio kwam met allerlei voorschriften die ingevoerd moesten worden. Zo mochten we van de ene dag op de andere niet meer oefenen en vergaderen. Ook voor het uitrukken kwamen aangescherpte regels, met als insteek: niet meer mensen inzetten dan strikt noodzakelijk. Allemaal heel begrijpelijk natuurlijk, je zit toch met z’n allen dicht op elkaar in een brandweerauto. Dus wil je geen extra risico’s lopen op besmetting. En degene die niet mee kunnen, gaan in deze tijd weer naar huis in nadere afwachting. In plaats van met elkaar in de kantine af te wachten. Ook de theorielessen die je als brandweerman regelmatig moet volgen, worden nu vanuit huis bekeken. Praktijklessen kunnen pas weer als de regels het toelaten.

Van onzekerheid naar gewenning

Natuurlijk gaf dat in het begin wel wat onrust en onzekerheid onder de brandweermensen. ‘Kunnen we onze taken wel op een goede manier uitvoeren?’ Nu zie je dat iedereen gewend is aan de speciale coronaprotocollen en er zijn weg in heeft gevonden. Natuurlijk mis je wel de onderlinge contacten tijdens de oefenavonden, die zijn ook belangrijk voor het teamwerk. Hopelijk kunnen we na 1 september weer veilig bij elkaar komen?

Nog parater

Uiteraard houden we al het materieel in topconditie en ook blijven de duikers wel oefenen in de praktijk om gecertificeerd te blijven. We hebben speciale coronabestendige pakken en maskers gekregen om waar nodig ambulancepersoneel te ondersteunen. Die hebben we gelukkig nog niet nodig gehad. Er zijn in de afgelopen maanden ook nog geen reanimaties geweest, waar we bij moesten helpen. Er zijn ook nog geen zieke brandweermensen geweest, dus zijn we volledig paraat. Misschien nog wel parater dan anders, omdat een hoop van onze vrijwilligers vanuit huis werken in deze tijd en dus snel op de kazerne zijn bij een uitruk. Dat is dan misschien weer een voordeeltje van deze situatie…

Brandweer