Het verhaal van Marie-Jose Stoop

Huisarts bij huisartsenpraktijk Ewoud en Elisabeth, Wijk bij Duurstede

De beperkende maatregelen in het kader van corona zorgden er voor dat het werk in de huisartsenpraktijk op een heel andere manier ingericht moest worden. De deur van de praktijk moest op slot, om zo min mogelijk risico te lopen dat wij als zorgverleners besmet zouden worden en dat wij patiënten weer zouden besmetten. 

We verzochten patiënten om altijd eerst telefonisch contact op te nemen met de praktijk, dan wel via e-consult of via een speciaal geopend e-mailadres. Beeldbellen werd geïnstalleerd. In eerste instantie werd een lokaal luchtwegspreekuur ingericht. Later werd in Odijk een gezamenlijk spreekuur opgezet, met huisartsen uit gemeente Bunnik en Wijk bij Duurstede. Hier konden patiënten gezien worden door twee huisartsen, met gebruik van maar twee sets beschermingsmaterialen per dag. De gemeente zorgde voor een busje, zodat we in onze eigen corona veilige auto aan het einde van de dag rustig naar huis konden rijden.

De patiëntenzorg is intensief

In de eigen praktijk was het wat rustiger. Hierdoor was er meer tijd voor niet direct patiëntgebonden zaken, zoals het bijhouden van de enorme stroom informatie over corona en het instrueren van het personeel. Maar ook het inregelen van beeldbellen, het opzetten van een luchtwegspreekuur en het zorgen dat het landelijk schakelpunt voor zoveel mogelijk mensen werd opengezet. Via videobellen vergaderden we regelmatig met huisartsen onderling, met de thuiszorg, met Quarijn en met de apotheek. De patiëntenzorg was intensief, al was het aantal patiënten lager. Bijna dagelijks moest je oplossingen bedenken voor problemen, die je normaal zo opgelost hebt. Bijvoorbeeld het regelen van diagnostiek; ‘waar kan ik nog naartoe verwijzen en wat is dan de route?’ We overlegden dagelijks met specialisten over alternatieve oplossingen. Ook belden we met ouderen in onze praktijk om te polsen hoe het met hen ging. Er waren dieptepunten als het met sommige patiënten helemaal niet goed ging. Maar er waren ook mooie momenten als je patiënten zag opknappen of als we toch oplossingen wisten te bedenken. Sinds kort gebruiken we de beveiligde app voor zorgverleners ‘siilo’, om allerlei informatie over corona uit te wisselen: weer een nieuwe manier van veilig uitwisselen van kennis en informatie.

Hoe gaan we de zorg inrichten?

De zorg breidt weer uit. Dit betekent dat we momenteel nadenken over aanpassingen aan veranderde richtlijnen. Dit gebeurt op basis van voortschrijdende inzichten: ‘wat is al open, wat nog niet? Hoe gaan we de (zorg op de) praktijk inrichten, zodat we straks ook veilig kunnen werken en optimaal zorg kunnen verlenen?’ We denken na over een andere indeling van spreekuren, zodat niet teveel patiënten in de wachtkamer zitten. We installeren plexiplaten, creëren looplijnen, enz. We proberen zoveel mogelijk naar de toekomst te kijken en houden er rekening mee dat het virus op een later moment weer zou kunnen opspelen. Het feit dat ik over zoveel zaken die eerder bijna routinematig geregeld konden worden zo hard moet nadenken, maakt dat ik regelmatig het gevoel heb dat mijn hersenen letterlijk kraken. Dat ik bijzonder vermoeid kan zijn als ik s ’avonds thuis kom.

Het blijft vreemd voelen dat we elkaar niet even kunnen omhelzen

Aanvankelijk voelde ik de plicht om gezond te blijven. Het betekende dat ik bijna niet meer in winkels kwam. Zoals velen met mij, zagen we geen mensen buiten ons eigen gezin en bleven we thuis. Thuis hebben we veel geklust. We vinden zelf dat we er nu netjes bij zitten! Sinds kort spreken we af en toe met vrienden af. Zij nemen dan hun eigen glazen mee en we blijven buiten zitten, op gepaste afstand. Het blijft vreemd voelen dat we elkaar niet even kunnen omhelzen. Ik kijk bijzonder uit naar de bewegingsvrijheid, naar het soms weer “gewoon” vergaderen en het gezellig samenzijn met vrienden.

Mensen hebben weer meer voor elkaar over

Corona betekent “vrijheidsbeperking”, zoals wij die nog niet eerder gekend hebben. Het betekent grote onzekerheid over gezondheid en toekomst, veel persoonlijk leed, veel hectiek, enorme aanpassingen van ons allemaal. Maar het betekent ook veel hartverwarmende acties. Mensen hebben weer meer voor elkaar over. De coronacrisis draagt ertoe bij dat we meer tijd en aandacht hebben voor de natuur, hoe mooi en weldadig die is en hoe belangrijk het is dat we daar zuinig op zijn. Het betekent meer tijd voor bezinning; ‘waar draait het in het leven nu echt om?’ En daarmee betekent het ook “hoop”, dat we uit dit diepe dal toch ook iets positiefs kunnen vasthouden.

Marie-Jose Stoop