Direct naar de hoofdinhoud van deze pagina

Corona, je zal het maar gehad hebben

26-04-2020

Over het algemeen zijn er weinig ervaringen te vinden van mensen die het coronavirus (Covid-19) hebben gehad en hebben overwonnen. Een medewerker van de gemeente Wijk bij Duurstede heeft het virus gehad en vertelt hieronder in een verslagje hoe hij dit heeft ervaren.

Begin maart kwam de corona-dreiging akelig dichtbij in ons land

Eigenlijk moeten we het over Covid-19 hebben, maar corona bekt veel lekkerder. Lijkt ook minder ernstig. En wat mijzelf betreft, ik had best een goede conditie en viel niet echt in een risicogroep, dus hoe erg kon het zijn? Nou, dat zou best tegenvallen, zou later blijken.

Op 19 maart kreeg ik de eerste klachten, beetje hoofdpijn, wat verhoging, een kuchje. Paar dagen later ging het wel weer, ik had het weer gehad, want normaal gesproken ben ik nooit langer dan twee dagen ziek.

Corona?!

Maar de verhoging werd koorts en de hoofdpijn kwam terug, het kuchje werd hoesten en mijn smaak en reuk verdwenen. Zou ik dan corona hebben? Ik kreeg ook steeds minder energie, na een uurtje mailen moest ik gewoon gaan liggen! Mijn eetlust verdween, het eten smaakte me gewoon niet meer. Terwijl ik normaal altijd gewoon blijf eten tijdens een griepje. Ik had ook de hele dag last van koude handen en voeten, terwijl ik dat normaal nooit heb.

Toch maar eens contact opnemen met de huisarts, want hoewel je een virus gewoon moet uitzieken, vroeg ik me af of ik nog risico liep op bijkomende infecties. De huisarts belde direct terug en had allerlei vragen voor me. Of ik ook benauwd was? Neuh, niet echt, maar inderdaad de trap oplopen ging niet zo soepel als normaal. Hoeveel keer ik ademhaalde per minuut? Of ik dat wilde (laten) tellen? En of ik mijn temperatuur bij wilde houden. Volgens de huisarts was het wel voor 99% zeker dat ik corona had.

Pas toen drong het besef tot me door dat het toch wel 'serious business' begon te worden. Helemaal toen de huisarts me vroeg of ik mijn medisch dossier wilde openstellen voor zorginstanties. Voor het geval ik ’s avonds of in het weekend plotseling naar het ziekenhuis zou moeten…

Gelukkig bleek mijn ademhalingsfrequentie niet alarmerend hoog en schommelde mijn temperatuur gemiddeld tussen de 36,5 en 39,5 op een dag. En is het dan ook, de hemel zij dank, niet tot een ziekenhuisopname gekomen. Na zo’n 2 weken begon de koorts te zakken en kreeg ik weer wat meer zin in eten. En lukte het me weer om minder dan twee dagen over een Netflix-film te doen. Ik schrok me wel rot toen ik op de weegschaal stond en ruim 7 kilo bleek te zijn afgevallen. Nou ja, bij nader inzien is dat misschien wel een van de positieve dingen van corona.

Achteraf

Achteraf besefte ik dat veel symptomen (zoals koude handen en voeten, geen energie) het gevolg waren van een verminderde zuurstofopname van mijn longen. Iets wat zo sluipenderwijs gaat, dat je dat niet zo door hebt. En wat als mijn conditie aan het begin veel minder was geweest?

Mijn vrouw en kinderen hebben ook coronaklachten gehad, maar gelukkig veel milder en veel korter dan ik. Uiteindelijk hebben we wel bijna drie weken in quarantaine geleefd. Gelukkig met een grote tuin, dus wel genoeg zon en beweegruimte. En met een lieve buurvrouw die onze boodschappen deed.

Ik ben nu alweer ruim anderhalve week aan het herstellen en het gaat elke dag merkbaar beter. De longen beginnen weer goed op gang te komen en een paar uur per dag werken lukt ook weer.

Waarom deel ik dit?

Je vraagt je misschien af waarom ik dit vertel? Vooral om nog eens te laten zien dat je niet voorzichtig genoeg kun zijn met dit virus. Het slaat zo ongemerkt toe en ondermijnt heel sneaky je gezondheid. En omdat je het virus dus zeker niet moet onderschatten.

Maar wellicht is dat besef er al wel genoeg bij ieder. En komt mijn behoefte om te waarschuwen meer voort uit het feit dat ik zelf bijna 3 weken in een bubble heb geleefd. Waarin er van alles langs mij heen ging. Een corona-bubble. Maar wat ben ik blij dat ik weer uit ben!

Blijf zoveel mogelijk thuis